ఈ కవితకు పేరు సూచించండి.

విరగకాచినవెన్నెల్లో
మరొక్కపొగడపువ్వు కూడా
పట్టేట్టు లేదు.

రాత్రయితే చాలు
ఋతువు తప్పని
వలసపక్షుల్లా
నీ జ్ఞాపకాలు
హృదయంపై వాలతాయి.

హృదయతరువుపై
మరొక్కవసంతం కూడా
పట్టేట్టు లేదు.


చుంబనంలో
మోహావేశంలో
మూసుకొన్న
కన్నియనయనాల్లా
హృదయం తీయగా
వణుకుతుంది.

పొగడ పూల పరిమళంలో
వెన్నెల జలకాలాడుతూంది.


బొల్లోజు బాబా

అలవాటయిపోయి.........

ఒక బాంబ్ బ్లాస్ట్.
రక్త వర్షంలో దేహశకలాల వడగళ్ళు
హా హాకారాలు, ఆర్తనాదాలకి
ఉలిక్కిపడి నిద్ర లేచింది మృత్యు దేవత.

" ఎంతమంది చచ్చారు?
అలాగా మొన్నటి మీద తక్కువే!
దేహానికో లక్ష నజరానా ప్రకటించండి"

హలో హలో " మీరెలా ఉన్నారు?
ఏం కాలేదా! మీరు భలే లక్కీ.
ఇప్పటికి చాలా తప్పించుకొన్నారు.
ఇది ఎన్నోది?"

ఏమిటీ అంకులు వాళ్ళ ఫామిలీ బలయ్యిందా?
అలాగా! నిజానికి వాళ్ళసలు పోయినేడాది
గోకుల్ చాట్ వద్ద పోయేవాళ్ళే.
ఇప్పుడు పోయారన్న మాట"

ఈ మాంస ఖండంలో
గుండె ఇంకా కొట్టు కుంటూంది.
" జూమ్ చెయ్యి, జూమ్ చెయ్యి"
మైకు దగ్గరగా పెట్టి ప్రేక్షకులకు " లబ్ డబ్ " అందించు.
మొదటగా మా చానెల్ లోనే
వినండి వినండి ఉల్లాసంగా, ఉత్సాహంగా

తప్పుకోండి తప్పుకోండి.
మంత్రిగారు శవాలను పరామర్శిస్తారు.
క్లిక్.... క్లిక్.... క్లిక్ .

ఊహా చిత్రాలు గీయండి
చిత్రాలనిండా అభిప్రాయాలు నింపండి.

పాత సామాన్ల వ్యాపారి
పాంఫ్లెట్లు పంచుతున్నాడు.

" ఈ మందులు అర్జంటుగా తెండి"
" ఐ ఆమ్ సారీ. మేం చాలా ప్రయత్నించాం"
"ఇన్సూరెన్స్ క్లైములిప్పిస్తాం. 30% కమీషను."

పదివేలకే శ్మశానం పాకేజీ.
కాల్చాలా? పూడ్చాలా?
************

ఇవ్వాలి ఇవ్వాలి
ఢిల్లీ లో ఇచ్చినట్లు రెండు లక్షలివ్వాలి!

బొల్లోజు బాబా

బాంబు బ్లాస్టులకు అలవాటు పడదామా అని ప్రశ్నించిన మహేష్ గారి పోస్టు చదివి

జీవితం

కళ్ళు తెరచి చూసే సరికి
నేనో సమూహంలో నడుస్తూ ఉన్నాను.
ఇరుకైన బాట గుండా ప్రయాణం బాగానే సాగుతుంది.
కనుచూపు మేరలో బాట పొడవునా జనమే.
నా వెనుక సమూహం కొద్దికొద్దిగా పెరుగుతూ పోతోంది.
ముందూ వెనుకా నాలానే చాలామంది
కబుర్లు చెప్పుకుంటూ నడుస్తున్నారు.
అలాగని పెద్ద కష్టంగా ఏమీ లేదు.
నలుగురి మధ్యలో నడక ఆట్టే
అలసట అనిపించటం లేదు.
ఇంతలో ఒక సందేహం కలిగింది.
నా ముందాయన్ని అడిగాను
"ఈ బాట ఎక్కడికి పోతుంది?" అని
నా వైపు అనుమానంగా చూసాడతను.
"మరో పెద్ద బాటలో కలుస్తుంది" అన్నాడు తాపీగా.
"అదెక్కడికి పోతుంది?"
"తెలీదు" అన్నాడతను అసహనంగా.

అదిరి పడ్డాను.
గమ్యం తెలియని ప్రయాణం
అర్ధరహిత మనిపించింది.
ఎక్కడకు వెళ్తున్నామో కూడా తెలియనితనం
ఫక్తు అవివేకమనిపించింది.
సహజాతంగా కదలిపోతున్న సమూహం
మూర్తీభవించిన మూఢత్వం లా అనిపించింది.
గమ్యం తెలియని గమనం చెయాలనిపించలేదు.
"ఈ సమూహం నుండి బయట పడేదెలా?" అనడిగా.
మరో బాటన ప్రయాణం చేస్తున్న వాళ్లను చూపుతూ
"ఇక్కడి నుండి వెళ్లిపోవాలనుకునే వాళ్ల సమూహం అది" అన్నాడు.

నేనా సమూహంలో కలిసాను.
ఇరుకైన బాట గుండా ప్రయాణం బాగానే సాగుతుంది.
కనుచూపు మేరలో బాట పొడవునా జనమే.
నా వెనుక సమూహం కొద్దికొద్దిగా పెరుగుతూ పోతోంది.

బొల్లోజు బాబా

(Life is nothing but skipping from one routine to another - అంటూ ఓ రాత్రంతా వాదించిన నా బాల్యస్నేహితుడిచ్చిన స్పూర్తితో)

మా అమ్మాయి

నా భార్య స్వెటర్ అల్లుతోంది
రాబోయే బిడ్డకోసం.
*******

ఇంట్లోకి వసంతం ప్రవేశించింది.
పూవుల్నీ, సీతాకోక చిలుకల్ని,
సుగంధాల్నీ వెంటేసుకొచ్చింది.

ఆకాశం రాల్చిన పారిజాత సుమంలా
మా నట్టింట పాపాయి చందమామై వెలుగుతాది.

ఎదపై నడయాడిన మెత్తని పాదాలు
నెమలీక స్పర్శలను, గజ్జల కవిత్వాన్ని
హృదయంపై వదిలిపోతాయి.

ముద్దుముద్దు మాటలు
హృదయాన్ని చుంబించే వెన్నెల చినుకుల్లా
హాయి కాంతులు చిమ్ముతాయి.

చిన్నారి దేహం పుష్పించిన నాటినుండీ
పూడిక తీయని బావిలా
మా గుండె బరువెక్కుతూనే ఉంటాది.

ఏనుగాటలు, ఉప్పుమూటలు ఆడిన బాల్యం
హఠాత్తుగా అదృశ్యమై
నిలువెత్తు యవ్వనం ప్రత్యక్షమౌతాది.

అది వాళ్ళమ్మనడిగి
స్వెటర్ ఎలా అల్లాలో నేర్చుకొంటా ఉంటాది.

ఇల్లునిర్మించుకొమ్మని పంపించివేసే వేడుకలో
అవసరాతీతంగా హర్షం వర్షిస్తుంది.
కలల రెక్కలు తొడుక్కున్న పిల్లలకు
గూడు వీడ్కోలు పలుకుతుంది.

జననమప్పుడు తల్లి గర్భసంచి లోపొరను
గుంజుకుపోయిన బొడ్డుతాడులా
హృదయంలోకి చొచ్చుకుపోయిన
వేళ్ళని పెరుక్కొని పోతాది పసుపుతాడు.

ఏకాంతంలోకి లాక్కోబడ్డ వర్తమానం
పల్లేరుకాయలా గుచ్చుకొంటూ ఉంటాది.

పెట్టిలోని అత్తరు అద్దిన శాలువా
తెరచినప్పుడల్లా జ్ఞాపకాల పరిమళాలు
కువకువ లాడుతూ ఎగురుతుంటాయి.

స్వప్న దారులలో గజ్జల సవ్వడి
ఎంత ప్రయత్నించినా నిద్ర పోనివ్వదు.
********

ఇంతలో ఒక శుభవార్త
మా అమ్మాయి స్వెటర్ అల్లుతోందట.

బొల్లోజు బాబా

అన్నీ ఒకేలా ఉంటాయి

ప్రతీదీ ఎక్కడో చూసినట్టే ఉంటుంది.
ఎప్పుడో అనుభవించినట్లే ఉంటుంది.

అన్నీ ఒకేలా ఉంటాయి.
ఉదయాలు, మరణాలు
విజయాలు, వేదనలు
ఎత్తుగడలు, దొరికిపోవటాలు
కలలూ కన్నీళ్లూ, బంధాలూ ప్రేమలూ,
అన్నీ ఒకేలా ఉంటాయి.

ప్రతీదీ ఎప్పుడో ఒకప్పుడు
స్వప్నించినట్లే ఉంటుంది.

అవును, కాదు
కావొచ్చు, అప్పుడప్పుడూ,
లాంటి మాటల మధ్య జీవితం
గానుగెద్దులా తిరుగుతుందన్న విషయం
ఎపుడో ధ్యానించినట్టే ఉంటుంది.

పంజర పక్షి పదే పదే వినిపించే గానంలా
జీవితం కనే కలలు
ఎప్పుడూ ఒకేలా ధ్వనిస్తాయి.

ఏం చదివినా
అవే అక్షరాలు, అవే అర్ధాలు
పునరావృతమైనట్టే అగుపిస్తాయి.

ఆఖరుకు
కాలం దిబ్బపై మొలచిన
పిచ్చిమొక్కలు కూడా
క్లోన్డ్ సంతతిలా అనిపిస్తాయి.

బొల్లోజు బాబా

వెన్నెల నావనెక్కి........

హేమంతోత్తరీయాన్ని కప్పుకున్న వనం
ఆకుల కొనల వేలాడే
మంచు బిందువుల భారాన్ని
మోయలేక అలసిపోతోంది.

రాలిన పూలను తురుముకొన్న కాలిబాట
సుగంధాలను గానం చేస్తోంటే
ఇరువైపులా ఉన్న తరువులు
తన్మయత్వంతో తలలూపుతున్నాయ్.

రాత్రి వలలో చిక్కుకున్న పక్షులు
వేకువ జ్ఞాపకాలను స్వప్నిస్తున్నాయి.

నిదురించే లోకం కోసమై
ఆకాశం చుక్కల పహారా పూయించింది.

నిద్రలో శిశువు
పెదాలపై పరచుకొనే నవ్వులా చందమామ,
నిర్మలంగా, స్వచ్ఛంగా, ప్రకాశంగా వెలిగిపోతోంది.
చందమామ చుట్టూ ఉదారంగు వరదగుడి
కాంతి రహస్యాలను నాట్యం చేయిస్తూంది.

సెలయేటి నీరు గులక రాళ్ళతో గలగలా మాట్లాడుతూ
త్రోవ వెంబడి వడివడిగా ప్రవహిస్తూంది.

సముద్రాల కబుర్లనీ, మేఘాల ఊసుల్ని,
వానచినుకుల ముచ్చట్లనీ, కల్మషం లేకుండా
చెప్పుకుపోతూన్న అలల పలుకుల్ని
చెవులు రిక్కించి సంభ్రమంతో వింటోంది
సుమపాత్రిక లోని మకరందం.

గవ్వ గుండెలో గిరికీలు కొట్టినప్పటి వడిని
ఇంకా కోల్పోని గాలి వయ్యారంగా
వనమంతా కలియ తిరుగుతూంది.

వెన్నెల నావనెక్కి
రాత్రి ఒంటరిగా సాగిపోతోంది
వేకువ తీరానికై.


బొల్లోజు బాబా

జాగ్రత్త జాగ్రత్త తొడుగుకు గానా...........

అటు పారదర్శకమూ కాదు,
ఇటు కాంతి నిరోధకము కానటువంటి
తొడుగువెనుక, దేహాన్ని కుదించుకొని
నిష్ఫల స్కలనాలవంటి కలల్ని స్రవిస్తూ,
అవ్యక్త ఆలోచనలలో ఈదులాడుతూ,
అస్ఫష్ట దృశ్యానికి తోచిన భాష్యం చెప్పేసుకొని
సరిపెట్టేసుకొంటున్నాం.

జీవితం కలల తాలూకు శకలమైనపుడు
మాట , చూపు, స్పర్శ ప్రతీదీ,
అస్ఫష్టంగానే ఉండాలి.
అదే ఇక్కడి లౌక్య నీతి.

అందుకనే కదా పుట్టిన వెంటనే
ఉమ్మనీటి సంచిని తీసేసి
తొడుగు తగిలించేస్తున్నాం.

నీకూ నా స్పర్శకూ మద్య
నీకూ నా మాటకు మద్య
నీకూ నా చూపుకూ మద్య
ఈ తొడుగు
అమానవీకరణ వృక్షాన్ని మొలిపించే విత్తవుతుంది.
నిన్నూ నన్ను వేలుపట్టుకొని
హిపోక్రిసీ ప్రపంచంలోకి నడిపిస్తుంది.
అంతా మంచి గానే ఉందన్న భ్రమ కలిగిస్తుంది.

అదేకదా మనమందరం వాంచించేది.
దాన్నే కదా ఇళ్లల్లో, పాఠశాలల్లో, ఆలయాల్లో
నిర్భందించి ఇచ్చిన "పాలోవ్ కండిషనింగ్."

అబ్బా చుట్టూ ఎన్నిరకాల తొడుగులో
ప్రతీదీ జీవితాన్ని సుఖమయం చేయటానికే!

జాగ్రత, జాగ్రత,
తొడుగుకు గానా చిల్లు పడిందా
నిజాలు బయటపడిపోతాయి
అబద్దాల సుందరి కాస్తా కురూపి అవుతుంది.
రువ్వే నవ్వులు కాస్తా ప్లాస్టిక్ పువ్వులైపోతాయి.
కరచాలనాల,కౌగిలింతల వెనుక
దాగిన కుట్రలు కనబడిపోతాయ్.
సంభాషణల్లోని అంతరార్ధాలు తెలిసిపోతూంటాయ్.

అనుబంధాలు, ఆప్యాయతల, అభినందనల వెనుక నక్కిన
అవసరత , సౌలభ్యం, కాంక్షలు బయట పడిపోతాయ్.


జాగ్రత, జాగ్రత,
సుఖమయ సహజజీవనం కాస్తా
అసహజమైపోతుంది.


బొల్లోజు బాబా

నిరీక్షణ

అమలిన చింతనో లేక
అలౌకికానందమో తెలీదుకానీ
ఆత్మరహిత దేహాన్ని
నిరీక్షణలు, నిరీక్షణలుగా
శిల్పీకరించుకోవటంలో
ఎంతానందముందనుకున్నావ్!

కొమ్మను తాకగానే పాటను
స్రవించిన కోయిలలా
చెమ్మను తాకగానే దళాల్ని
ప్రసవించిన విత్తనంలా ......
అత్యంత ప్రకృతిసహజంగా
నా ఈ నిరీక్షణా శిల్పాల మద్య
రెమ్మకూ రెమ్మకూ మద్య తిరుగాడే తుమ్మెదల్లా
నీ జ్జాపకాలు తిరుగాడుతూంటాయి.

బొల్లోజు బాబా

పుస్తకంలోకి నడవటం అంటే.......

ఎప్పుడో, ఎక్కడో, ఎవరో
ఒకడు
దోసెడు అక్షరాల్ని
కాలానికి అర్ఘ్యమిస్తాడు.
పిడికెడు ఆలోచనల్ని ఒడిసిపట్టుకొని
పుస్తకపుటలపై చల్లుతాడు.

ఎప్పుడో, ఎక్కడో, ఎవరో
ఒకడు
ఆ పుస్తకాన్ని తెరుస్తాడు.

ఒక జీవనది వాని గుండెల్లోకి
ప్రవహించటం మొదలౌతుంది.

ఒక సంగీతమేఘం
తేనె పాటల్ని వర్షిస్తూంటుంది.

ఆ రాగ స్పర్శకు వాని మనోయవనికపై
ఓ అపరిచిత అరణ్యం మొలకెత్తుతుంది.
వేన వేల స్వప్నాల పిట్టలు
రివ్వుమంటో ఎగిరి వచ్చి
మనో వనాన వాల్తాయి.
వసంతపు మొగ్గలు
పువ్వులుగా బద్దలవుతాయి.
పరిమళపు భ్రమరాలు ఝుమ్మంటో
వాడిని చుట్టుముడతాయి.

దివా సంధ్యలు, గెలుపోటములు,
సుఖ, దు:ఖాలు, రాగ ద్వేషాలు
అనుభూతి తరువులపై వాలిన
జంట పిచ్చుకలౌతాయి.

కెలడియోస్కోపులో ని
రంగురంగు గాజుముక్కలల్లే
అవే అక్షరాలు అసంఖ్యాక చిత్రాల్ని
ఆవిష్కరిస్తూంటాయి.

ఒక నన్నయ, ఒక వేమన, ఒక గురజాడ
లిప్తపాటు మెరిసి మాయమవుతారు.

నవరసాలూ వాటి దేహాల్ని లాక్కొచ్చి
కనుల వాకిట నిలిపి
రసావిష్కరణ జరిపిస్తాయి.

శత సహస్త్ర శిరఛ్ఛేద
ఖడ్గ పరిహాసం తళుక్కుమంటుంది.

తరాల్ని కలిపే రుధిరామృతం
కాల రేఖ పై లీలగా జారుతుంది.
*************

ఏదైనా ఓ పుస్తకంలోకి నడవటమంటే
పరిచిత పాత్రలలోకి
మనల్ని మనం ఒంపు కోవటమే కదా!

బొల్లోజు బాబా

పెయింటరు

ఒకప్పుడు
గోడలు, బేనర్లు, సైన్ బోర్డులు
కటౌట్లపై వాడి సంతకం
ఆకాశం అంచున వేలాడే సూర్యబింబంలా
వెలిగిపోతూండేది.

నీలిమందు నీళ్లల్లో ముంచిన పురికొస సాయంతో
వాడు గీసిన సరళ రేఖల మధ్య అక్షరాలు
గూటిలోని గువ్వల్లా ఒదిగిపోయేవి.

కుంచె లోని ఉడుత వెంట్రుకలమధ్య వర్ణాలు
సుశిక్షిత సైనిక కవాతులా కదిలేవి.

బేసిక్ కలర్స్ నుంచి డిరైవ్డ్ రంగుల్ని
సృష్టించటం వాడికి మాత్రమే తెలిసిన ఓ రసవిద్య.

అతను గీసిన చిత్రాల ముందు
ఎవరెవరో పారేసుకొన్న
ఓ పదిపన్నెండు కళ్లూ, రెండుమూడు హృదయాలూ,
ప్రతీ రోజూ తుడుపులో దొరుకుతూండేవి.

కొత్తవారికి వాడిరాతలు
నిశ్శబ్ధంగా, నిర్ధుష్టంగా దారిచూపేవి.

వాడి చెక్కపెట్టి నిండా రంగురంగుల డబ్బాలే!
ఇంద్ర ధనుస్సుని నిలువునా చీరి
ఒక్కోముక్కనీ ఒక్కో డబ్బాలో వేసుకున్నాడా అనిపించేది.
పెట్టిలో వివిధ సైజుల్లో బ్రష్ లుండేవి
సన్నని గీతనుండి, ఆకాశమంత పెద్ద రేఖ వరకూ
గీయటానికై.

వాని బట్టలపై, వంటిపై, హృదయంపై
చిలికిన రంగుల మరకలు
వాడికో గొప్ప దివ్యత్వాన్నిస్తున్నట్లు
మురిసిపోయేవి.

కానీ ఇప్పుడు
వినైల్ ప్రింట్లు, ఫ్లెక్స్ బేనర్లు
ఫొటోషాపులు, కోరల్ డ్రాలు
అన్నివైపుల్నుంచీ కమ్ముకొనే
శీతవేళలా వాడిని మింగేసాయ్.
వాడి ఉపాధి స్వప్నంలా జారిపోయింది.

వాని జీవితంలోకి
థిన్నర్ కలుపని చిక్కని నల్ల రంగు ఎగజిమ్మింది.

ఎప్పుడో ఎక్కడో వాడు
రోడ్డుపై క్రీస్తులానో, సాయిబాబాలానో
కళాత్మకంగా మన దారి కడ్డంపడతాడు.

ఇంకేం చేయాలో తెలీక!


బొల్లోజు బాబా

( పెయింటరు మిత్రుడు పట్నాల రమణ ప్రసాద్ కి)

ఆకాశం తెరచుకుంది

చీకటి అలముకున్న త్రోవలో
హృదయనేత్రం వెలుగురేఖకై
తడుముకుంటోంది.

దూరం నుంచి వినిపించే
గానమాధుర్యంతో
గాలిపరిమళిస్తోంది.
పరిమళోన్మత్తుడనై నేను
మూర్చనలు పోయాను.

ఆకాశం తెరచుకొంది.
ఒక్క విధ్యుల్లత,
నూలుపోగులాంటి
ఒక్క మెరుపు మెరిసింది.
ఓవర్ ఎక్స్ పోజ్ చేయబడ్డ ఫోటోలా
దృశ్యం తళుక్కు మంది.

అవ్యక్త స్వప్నాలను
స్థిరీకరించే వెలుగు
లిప్తపాటు జిగేల్ మంది.

అది నీ దరహాసమా ప్రభూ?
******



నే ధరించిన
దుస్తులు మాసిపోయాయి.
అబద్దాలు, దొంగనవ్వులు, మోసాలు
కపట ప్రేమలు, ఈశ్వర ధిక్కారం
అనే మురికి చేరింది.

దుస్తుల్ని చిలక్కొయ్యకు తగిలించి
నీ ప్రేమ లీలామృతధారలకై
వెతుకులాట మొదలెట్టాను.
అన్ని ప్రశ్నలకూ సమాధానం
నీవని తెలుసుకున్నాను.
నే పుష్పింపచేసుకున్న
నా అజ్ఞానం నాకు గోచరమయింది.
నీ వళ్లోకి నన్నిచ్చేసుకోవటానికై చేసే
నిరీక్షణలో నే కూరుకుపోయాను ప్రభూ!


ఇంతలో
నీ అడుగుల మెత్తని చప్పుడు.
గాలి పరిమళించటం తెలుస్తోంది.
ప్రభూ
నీ సంజ్ఞతో కాబోలు
హృదయంపై వాలిన పిట్టలు
రివ్వున ఎగిరిపోయాయి.
ఇక హృదయవనంలో ఏ సవ్వడీ లేదు,
తీవ్ర తేజస్సుతో ప్రకాశించే నిశ్శబ్ధం తప్ప.
ఇంతవరకూ లతల్లా పెనవేసుకున్న
బంధాలు అంధకారంలో లీనమయ్యాయ్.

ఆకాశం తెరచుకుంది.
అమృత బిందువులుగా
నీ కరుణ వర్షించింది.
నా చుట్టూ వెలుగు,
ఆత్మను వెలిగించే వెలుగు
అంత:శాంతిని పంచే వెలుగు
భువంతా పరచుకుంది.

అపుడు నాలోని ప్రతిమొగ్గా
వసంతమై ప్రవహించింది.
నాలోని ప్రతి శబ్ధమూ
రాగాల రెక్కలని తొడుక్కుంది.
నాలోని ప్రతీ వర్ణమూ
శోభా రంజితమయింది.

ప్రభూ
నీ దయా పరిమళ స్పర్శ
నన్ను పారవశ్యానికి
శాశ్వత బంధీని చేసేసింది.
ఇక ఈ విపంచిక
నిన్నే గానం చేస్తో
వెలుగుని కప్పుకున్న
పగలులా సంచరిస్తోంది.
********

అందరూ కన్నీళ్ళతో నా దేహాన్ని
ఓదారుస్తున్నారు - పిచ్చివాళ్లు
ఇది అభినందించాల్సిన సందర్భమని
ఎప్పటికి తెలుసుకుంటారు?



బొల్లోజు బాబా



{రవీంద్రుని గీతాంజలి మళ్లీ చదివి, ఆ భావజాలంలోంచి బయటకు వచ్చి చూసుకుంటే చేతిలో ఈ కవిత ఉంది.)

ఓ నా ప్రియ గృహమా!

(నేపుట్టి పెరిగిన ఇంటికి వెళ్లినపుడు)


ఓ నా ప్రియ గృహమా!
నీ జుట్టులోకి వేళ్లూన్చి నిమిరి
నాలుగేళ్లవుతుంది.

నిన్నెంత ఇష్టపడుతున్నానో
నీ వియోగంలోనే క్లారిటీ వచ్చింది.
నీలోకి నడవటం అంటే
నా ఆత్మలోకం లో సంచరించటమే!


"రేపు మీ రిజల్ట్స్ వస్తాయట" తెలిసిందా అంటూ
నాన్నింకా నా బాధ్యతల్ని
గుర్తుచేస్తున్నట్టే ఉంది.
"వంటయిపోయింది వడ్డించేయమంటావా" అంటూ
అమ్మింకా కడుపు తడుముతున్నట్లే ఉంది.


కట్టె కాలగా మిగిలిన బూడిద రూపంలా గతం.
గోడల నిండా జ్ఞాపకాలు,
గదులనిండా అనుభవాలు.
నిశ్శబ్ధంలోకి పురాస్మృతులు ప్రవహించాయి.
ఉద్విగ్నంతో గాలి వణికింది.

ఒక తరం వెళ్లిపోయింది.
క్యూ కొంచెం ముందుకు జరిగింది.
ఒక శకం ముగిసింది.
కాలం ఆకుల స్వప్నాలు రాల్చుకుంది.

హృదయానికి వేలాడే జ్ఞాపకాలు
మనసుని చీల్చుకొని వచ్చే పాత గురుతులు
చెట్లు పీల్చుకొన్న సూర్యరశ్మెక్కడికి పోగలదు?



ఇక్కడే కదా
నిస్సహాయతకు, ఉత్సుకతకూ మద్యెక్కడో
నా శైశవం పుష్పించింది.

ఇక్కడే కదా
భుజానికి తగిలించిన స్కూలు బేగ్ కి
భుజానికెత్తుకున్న బాధ్యతకూ మద్యెక్కడో
నా బాల్యం వలికిన అత్తరయ్యింది.

ఇక్కడే కదా
రసాయిన కల్లోల కడలికీ
నిశ్చల తటాకానికీ మద్యెక్కడో
నా యవ్వనం శలవుతీసుకుంది.

కాంక్షా తీరాలకై వెతుకులాటలో
నేపోగొట్టుకొన్న గుప్పెడు మట్టిలో
నిన్ను నేను కోల్పోయాను.
కానీ
నీ సాంగత్య జాలంలో నా అస్థిత్వ శకలాలు
ఇంకా చిక్కుకొనే ఉన్నాయ్.

బొల్లోజు బాబా

ఇన్విజిలేటర్ మనోగతం

ఇన్విజిలేటర్ మనోగతం

యేడాది జీవితకాలాన్ని
పదికాగితాలు నిర్ధేశిస్తాయిక్కడ .

పరీక్ష వ్రాయటం అంటే
విజ్జానాన్నినెత్తి కెత్తుకొని,
మూడు గంటల మొహాన
కుమ్మరించటమే.

ఈ మూడు గంటల కోసమేకదా
మనసుని పంజరంలోపెట్టేసి,
శరీరాన్ని శుష్కింపచేసి
మెదడుని గచ్చకాయని చేసి
కాలమనే గచ్చుపై అరగదీయటం.

తెలిసిన ప్రశ్నలొస్తే
గంటల ముల్లు తూరీగ రెక్కలు
ధరిస్తుంది.
ప్రశ్నలు ప్రశ్నలలాగె మిగిలితే
సెకండ్లముల్లు నత్తగుల్లని
తొడుక్కుంటుంది.

పరిక్షా హాలులో
అప్పుడప్పుడు, అక్కడక్కడా
సంజ్ఞలు, సంకేతాలు,
గుసగుసలు, దొంగచూపులు,
వాళ్లందరినీ దొంగలను,
నన్నేమో పోలీసును చేస్తాయి
ఎంత నైతిక హీనత్వం?


పరీక్షవగానే పిల్లలకెంత రిలీఫో!
తొమ్మిదినెలల బరువుని
దించుకొన్న తల్లి కన్నులలోని
వెలుగంత రిలీఫ్.

బొల్లోజు బాబా

కాలం

భవిష్యత్తంటూ ఏమీ ఉండదు
అనంతమైన అవకాశాలన్నీ
వర్తమానంలోకి కుప్పకూలుతాయి.

వర్తమానమూ ఒక భ్రమే ఎందుకంటే
దాన్ని చేరగానే గతంగా మారిపోతుంది కనుక.
గతం మాత్రమే నిజంగా నిజం
జ్ఞాపకాల మచ్చలు, జీవితాన్ని నిర్ధేశించే అనుభవాలు
కళ్ల వెనుక కదలాడే నులివెచ్చని దృశ్యాలు
కళ్లు మూసేదాక వెంటాడుతూంటాయి.

బొల్లోజు బాబా