ఫ్రాగ్మెంట్స్ 2

1.

పావుగంటగా ఆలోచనలేమీ లేవు
యవ్వనం ఫోల్డర్ ఓపెను చేసా!
నీ పరిమళం చుట్టుముట్టింది.
*******

2.

కోరికకు సాఫల్యానికి
మధ్య అగాధం.
చితిలో ఇంకా నిప్పుంది.
పోరాడాల్సిందే!
*******


3.

నిన్నటి రోజాలు
ఎక్కడకు పోయినయ్?
కుసుమం వికసించటంలోనే
దాని చావుంది.
*******


4.

భాయ్
నేను చెప్పే ఈ విషయాన్ని
ప్రపంచం నమ్మటంలేదు.
మనిద్దరం ఒకే వేర్లని కలిగి ఉన్నాం.
********

5.

నగ్న తరువులు --
పత్రాల, పుష్పాల దుస్తులు లేవు.
వసంతం వస్తోంది.

బొల్లోజు బాబా

ఏమంటావూ?

సోక్రటిస్ తాతా!
చావు, బతుకు లలో ఏది ఉత్తమ మార్గమో?
అంటూ గొప్ప సందేహాన్ని ఒదిలి పోయావు.
ఆ ప్రశ్నకు జవాబింకా దొరక లేదు.


కాల మౌన గిలిటిన్ అతిసున్నితంగా
తనపని చేసుకుపోతోంది తప్ప
ఇప్పటిదాకా నోరు విప్పనే లేదు.

ఏ ఒక్క ఆత్మా తిరిగొచ్చి
"ఇదీ సంగతి" అని చెప్పిన పాపానా పోలేదు.

మృత్యు పాత్రిక ఒంపులలో జీవితం
సుబ్బరంగా ఇమిడిపోతూనే ఉంది.

కొత్త అనుభవాలనూ, ఆలోచనలనూ
యాచించే బిక్ష పాత్ర
రోజూ ఉదయిస్తూనే ఉంది.

స్వప్నాల హంసలు ఖాళీ గాలిలోకి
అలా అదృశ్యమౌతూనే ఉన్నాయి.

తాతా
కొంపతీసి అంతా మిథ్యే నంటావా?
అన్నీ ఇక్కడే నంటావా?

బొల్లోజు బాబా

ఫ్రాగ్మేమ్త్స్ 2

పొద్దు తిరుగుడు పువ్వుకు

మెడపట్టేసిందట.

ఇట్టే అయిపోయే

శీతాకాల పగల్ల్లు మరి.

*********

కోయిల తదుపరి కూతకై

నిశ్శబ్ధం చెవులు రిక్కించి మరీ

ఎదురుచూస్తోంది.

*********

ఒక వేకువ

కోడి కూసింది
ఈకల మెరుపు
ఆకాశానికి విస్తరించింది.

చుక్కల్నీ చంద్రుణ్ణీ
చంకనేసుకొని రాత్రి
చల్లగా జారుకుంది.


పారిజాతం పూల
ఎర్రెర్రని గొట్టాల్లోంచి
ఎట్టకేలకు ఉదయసంధ్య
విడుదలైంది.

నిద్రగన్నేరు చెట్టు
ఆకుల పిడికిళ్లను తెరచి
కిరణాల గింజల్ని
ఏరుకోవటం మొదలెట్టింది.

బొల్లోజు బాబా

ఫ్రాగ్మెంట్స్

1. గిల్టీ

బండి చక్రం క్రింద
తొండ పడింది
చూస్తూండగానే
దాన్ని గద్ద తన్నుకుపోయింది.
అయిదేళ్ళ మా పాప కళ్ళల్లో
కళ్ళు పెట్టి చూడలేకున్నాను.

****************



2.
దేవుని పటానికి
ప్లాస్టిక్ దండ.
ఎన్నటికీ వాడని
కోపం.

************



౩.

వర్షం వెలిసింది
పక్షులు ఇంకా
ధ్వనించటం లేదు.


౩.
రోడ్డుపై
పేడేరుకొనే పిల్లగాని చమట
కుండీలో
గులాబీల్ని పూయించింది.


4.

వసంతం చివరి రోజున
జన్మించిన సీతాకోక చిలుక
చీమలకు చిక్కింది.
ఇంద్రధనస్సు చచ్చిపోయింది.


బొల్లోజు బాబా

రహస్య సృష్టి

అంతవరకూ విడివిడిగా
ఎగిరిన తూనీగలు
జంటగా అదృశ్యమయ్యాయి.

గులాబీ రేకలపై కూర్చొని లేచిన
కోతులు కూడా కిచకిచమంటో
వనమంతా తిరుగాడుతున్నాయి.

ఇరు తనువుల్లో ఎగసిపడిన
మోహకీల
తన్మయత్వపు మంచుకొండపై
వెన్నెల పూలు పూయించింది.
పారవశ్యపు మైదానాలపై
నిశ్శబ్ధ సౌందర్యాన్ని వర్షించింది.

రాత్రి పగిలి, ముక్కలు చెదిరి
చీకట్లో కరిగి, వేకువలో అదృశ్యమయ్యింది.
నీ జడలో మల్లియల్లా.

నెమలీక నీలి కనులు
సగం తెరచీ, సగం మూసీ
ఆదిమ లౌల్యాన్ని ఆఘ్రాణిస్తున్నాయి.

వసంతం తన రహస్య అందాలతో
సృష్టిని సుసంపన్నం చేస్తోంది.

పై కవిత పై ఈ క్రింది లింకులో మంచి చర్చ జరిగింది. తమ్మినేని యదుకుల భూషణ్ గారు అద్భుతమైన విశ్లేషణ చేసారు. ఎన్నో కొత్తవిషయాలు తెలిపారు. ఆశక్తి కలిగిన మిత్రులు చూడండి.

http://groups.google.com/group/tamasavirodhi/browse_thread/thread/463cfbd7e98ff0e9?hl=en

బొల్లోజు బాబా

నీవు లేవు .....

పక్షుల్ని, పండుటాకుల్ని, నా ప్రశాంత క్షణాల్నీ
ఈ పిచ్చి తుఫాను గాలులు వేటాడుతున్నాయి.
పక్షులు దారితప్పాయి.
పండుటాకులు నేలరాలాయి.
నా ప్రశాంత క్షణాల ఏకాంతం లోంచి
నువ్వూ అదృశ్యమయ్యావు.

చీకటితో పిటపిట లాడే తుఫాను రాత్రీ
నేనూ మిగిలాం ఇక.

బొల్లోజు బాబా

సూర్య నమస్కారం

ఈ రోజుకూడా సూర్యుడు బహుసా
ఆకాశపుటటెండెన్స్ రిజిష్టరులో
రెండు సంతకాలూ చేసేసి వెళిపోయుంటాడు.
మోరెత్తి సూర్యుడ్ని చూసి ఎన్నాళ్లయిందో!

టన్నులకొద్దీ వెలుగుని కుమ్మరిస్తూ
దినాన్ని స్ఫటికంలా మెరిపించి
అనంతాంధకారాల్నీ కలుగులోకి తరిమేసిన
సూర్యుడ్ని పలకరించి చాన్నాళ్లయింది.

నీడలు, గోడలు, నేలను తప్ప మరొకటెరుగని కనులు
ధవళ కాంతి రహస్యాలను పరిమళించలేవు.

గదుల్లోంచి, గదుల్లోంచి, గదుల్లోంచి గదుల్లోకి జారే
మన దైనందిక ఇనపక్షణాల్లో
మసకవెలుతురే అన్నిచోట్లా రాజ్యమేలుతుంది.

చలువ కనులజోడు కిటికీ కర్టెనై
కిరణ విహంగాల రెక్కలు కత్తిరిస్తుంది.
పడమటి నల్లబల్ల రంగుల్ని చెరిపేసుకొన్నాకా
మసక చీకటి మరింత చిక్కబడుతుంది.

అయినా భ్రమ కాకపోతే కానీ
ఈ నగర జీవనాంధకారారణ్యంలో
కాంతి తన కిరణ పాదాలతో సంచరించగలిగే
ఆరుబయళ్లెక్కడున్నాయి
ఇళ్ల మధ్య పిచ్చిగా పరుగులెత్తే రోడ్లు తప్ప.

వెలుగు రేకలు ఈతలు కొట్టటానికై
విశాలమైదానాలెక్కడున్నాయి
తేనెగూళ్ల లాంటి ఇరుకు హర్మ్యాలు తప్ప.

నగర మనిషికసలు మోరెత్తి సూర్యుడ్ని చూసే
తీరికేదీ? ధైర్యమేదీ?

బొల్లోజు బాబా

టేబుల్ పై చేతి వాచీ

టేబుల్ పై చేతి వాచీ
నెలవు తప్పిన కలువలా ఉంది.

ఇది విచ్చలవిడిగా తిరిగిన దూరాల్లోంచి కానీ
అపురూపంగా చూసుకొన్న నడకల్లోంచి కానీ
ఒక్క అడుగు కూడా తిరిగి రాదు కదా!

దాని డయల్ నూతిలో
అనుభవాలు, జ్ఞాపకాలు, కాలపు తునకలు,
మాగ్గట్స్ లా లుకలుకలాడు తున్నాయ్.
ఎంత జీవితాన్ని ముక్కలు ముక్కలుగా
కత్తిరించి ఉంటాయో కదా దీని ముళ్ళు.

టేబుల్ పై చేతి వాచీ
కాలం లా ముసలిదైపోయింది.

ఎంతకాలాన్ని
నిరీక్షణలు, నిస్ఫ్రుహలు, అసహనాలుగా
పోతలు పోసి ఉంటుందో కదా ఈ వాచీ.

ఎన్నిటిక్కట్టు ముక్కల్ని చింపిందో.
ఎన్ని సిగరెట్ పీకల్ని రాల్చుకొందో కదా!
ఎన్ని నిలుపుకోలేని
వాగ్ధానాల్ని పరిహసించి ఉంటుందో కదా.

టేబుల్ పై చేతి వాచీ
అపుడూ, ఇపుడూ అదే మోనాలిసా నవ్వుతో.

గంటల్ని రోజులుగా,
రోజుల్ని ఋతువులుగా
కొన్నింటిని వేగంగా, మరి కొన్నింటిని నీరసంగా
మార్చుకొంటూ సాగిపోయిందీ వాచీ.
కాలాన్ని బంధించాననుకొన్నడు మనిషి, కానీ
దీని డయల్ ఊబిలో పీకలోతు కూరుకుపోయాడు.

టేబుల్ పై చేతి వాచీ
ఒకనాటి పెళ్ళి కానుక.

ఒక వనాన్ని పొడుం చేయగల
ఒడ్రంగి పిట్ట ముక్కంత బలంగా
ఒక జీవితాన్ని పొడుచుకుంటూ
పోయిందీ ముల్లు గర్ర.

దీని రేడియం అంకెల నక్షత్రాల వెలుగులో
రాత్రులు కూడా మినుకు మినుకు మంటూ మెరిసేవి.

టేబుల్ పై చేతి వాచీ
ఇల్లు ఖాళీ చేసేపుడు డ్రాయర్ సొరుగులో దొరికింది.
మా నాన్న పోయిన మూడోరోజున అది ఆగిపోయి ఉంది.
యుద్దానంతరం విస్మరింపబడే సమరయోధునిలా.


బొల్లోజు బాబా

ఈ కవిత కొద్ది మార్పులతో ఈమాట జనవరి సంచికలో ప్రచురింపబడినది. సంపాదక వర్గానికి కృతజ్ఞతలతో
ఆ లింకు ఇక్కడ http://www.eemaata.com/em/issues/200901/1394.html

టేబుల్ పై చేతి వాచీ

టేబుల్ పై చేతి వాచీ

నెలవు తప్పిన కలువలా ఉంది.

ఇది విచ్చలవిడిగా తిరిగిన దూరాల్లోంచి కానీ

అపురూపంగా చూసుకొన్న నడకల్లోంచి కానీ

ఒక్క అడుగు కూడా తిరిగి రాదు కదా!

దాని డయల్ నూతిలో

అనుభవాలు, జ్ఞాపకాలు, కాలపు తునకలు,

మాగ్గట్స్ లా లుకలుకలాడు తున్నాయ్.

ఎంత జీవితాన్ని ముక్కలు ముక్కలుగా

కత్తిరించి ఉంటాయో కదా దీని ముళ్ళు.

టేబుల్ పై చేతి వాచీ

కాలం లా ముసలిదైపోయింది.

ఎంతకాలాన్ని

నిరీక్షణలు, నిస్ఫ్రుహలు, అసహనాలుగా

పోతలు పోసి ఉంటుందో కదా ఈ వాచీ.

ఎన్నిటిక్కట్టు ముక్కల్ని చింపిందో.

ఎన్ని సిగరెట్ పీకల్ని రాల్చుకొందో కదా!

ఎన్ని నిలుపుకోలేని

వాగ్ధానాల్ని పరిహసించి ఉంటుందో కదా.

టేబుల్ పై చేతి వాచీ

అపుడూ, ఇపుడూ అదే మోనాలిసా నవ్వుతో.

గంటల్ని రోజులుగా,

రోజుల్ని ఋతువులుగా

కొన్నింటిని వేగంగా, మరి కొన్నింటిని నీరసంగా

మార్చుకొంటూ సాగిపోయిందీ వాచీ.

కాలాన్ని బంధించాననుకొన్నడు మనిషి కానీ

దీని డయల్ ఊబిలో పీకలోతు కూరుకుపోయాడు.

టేబుల్ పై చేతి వాచీ

ఒకనాటి పెళ్ళి కానుక.

ఒక వనాన్ని పొడుం చేయగల

ఒడ్రంగి పిట్ట ముక్కంత బలంగా

ఒక జీవితాన్ని పొడుచుకుంటూ

పోయిందీ ముల్లు గర్ర.

దీని రేడియం అంకెల నక్షత్రాల వెలుగులో

రాత్రులు కూడా మినుకు మినుకు మంటూ మెరిసేవి.

టేబుల్ పై చేతి వాచీ

ఇల్లు ఖాళీ చేసేపుడు డ్రాయర్ సొరుగులో దొరికింది.

మా నాన్న పోయిన మూడోరోజున అది ఆగిపోయి ఉంది.

యుద్దానంతరం విస్మరింపబడే సమరయోధునిలా.

బొల్లోజు బాబా

ఈ కవిత ఈమాట జనవరి సంచికలో ప్రచురింపబడినది.