ఒకే ఒక ఆశ చాలు.......

వనంలో కార్చిచ్చు కదిలింది
అగ్నికీలలు వేన వేల నాలుకలతో
ఊగిపోతున్నాయి.

చెట్ల ఆకులు, పూవులూ,
వసివాడని మొగ్గలూ
మసివాడి పోయాయి.
పక్షులు ప్రశాంత తీరాలకై
ఎగిరిపోయాయి.
వేడిని తాళలేక
పులుగూ పుట్రా పరుగులెట్టాయ్.

అరణ్యం అగ్నిదుప్పటి
కప్పుకున్నట్టుంది.
నేలపై బూడిద ఎండలా
పరచుకొంది.

పచ్చని దృశ్య విధ్వంసం పూర్తయింది.
************

మనసుకు ఒక
అపజయం గుచ్చుకుంది.

వేన వేల నిరాశానీడలు
కదలాడుతున్నాయి.
స్వప్నాలూ, సౌరభాలు
మసివాడిపోయాయి.
సుఖ సంతోషాలు
విలాస విలాసాలకై ఎగిరిపోయాయి.
నిస్పృహా బూడిద
హృదంతా పరచుకొంది.

వెచ్చని దృశ్యం భళ్లున బద్దలయింది.
***********
ఆ మరునాడు
వనంలో మిగిలిన
ఒకే ఒక విత్తనం పగిలింది
పున:సృష్టి జరపడానికై.

ఆ మరునాడు
మదిలో జనించిన
ఒకే ఒక ఆశ రగిలింది
పునరుజ్జీవనం ఇవ్వటానికై.

బొల్లోజు బాబా

యూజర్ నేమ్ : మనిషి - పాస్ వర్డ్: మానవత్వం

ఓ యూజర్ నేమూ, పాస్ వర్డూ
ఇచ్చి దేముడు నన్నీలోకంలోకి దించాడు.

పాస్ వర్డెక్కడ మరచిపోతానోనని
హృదయంపై పచ్చబొట్టుగా వేయించుకున్నాను కూడా.

బాల్యం వరకూ హృదయం నాతోనే ఉంది
ఆ తరువాతే కనిపించకుండా పోయింది.
ఎక్కడైనా పారేసుకున్నానో లేక
ఎవరైనా ఎత్తుకుపోయారో నాకు గుర్తు లేదు.
అక్కడి నుండే కష్టాలు మొదలయ్యాయి.

పచ్చనితీరాలకై నే వలస పోయేటప్పుడు
అప్పటిదాకా నన్ను రెప్పలా కాపాడిన
నాలుగు వృద్ధ నయనాల జల భాషను
డీకోడ్ చెయ్యలేక పోయాను - పాస్ వర్డ్ లేక.

కారీర్ కడ్డం పడుతుందని
చిదిపించేసిన రెండునెలల పిండం
ఏదో చెప్ప ప్రయత్నించింది
రాంగ్ పాస్ వర్డ్ - ఆడియో ఫైల్యూర్.

"తాతయ్యపోయినప్పుడు నువ్వూ, పెదనాన్నా
ఎందుకు దెబ్బలాడుకున్నారు" అని
ఆర్ధిక మర్మాలు తెలియని నాకూతురు అడిగినపుడు
పాస్ వర్డ్ మర్చిపోవటం వల్లేనని
చెప్పలేకపోయాను.

అంతెందుకు
శ్రీశ్రీ వర్ణించిన బిచ్చగత్తె ప్రతీరోజూ
నా ఒక్కరి ముందే చేయి చాపుతాది.
పాస్ వర్డ్ లేదని పర్సు తెరచుకోదు.

అంతా తెలుస్తూనే ఉంది
కానీ ఏమీ చెయ్యలేని తనం.

జీవితం ఫోల్డర్ లోని శాంతి అనే ఫైలు
ఎంత ప్రయత్నించినా తెరుచుకోవటం లేదు.

దేవుడా
దయచేసి నా పాస్ వర్డ్
రిట్రీవ్ చేసి పెట్టవూ?

బొల్లోజు బాబా

(మెటఫర్స్ లేకుండా ఎందుకు వ్రాయలేరు అని ఆత్మీయంగా ప్రశ్నించిన సాయిసాహితి గారికి)

నిరీక్షణ

అమలిన చింతనో లేక
అలౌకికానందమో తెలీదుకానీ
ఆత్మరహిత దేహాన్ని
నిరీక్షణలు, నిరీక్షణలుగా
శిల్పీకరించుకోవటంలో
ఎంతానందముందనుకున్నావ్!

కొమ్మను తాకగానే పాటను
స్రవించిన కోయిలలా
చెమ్మను తాకగానే దళాల్ని
ప్రసవించిన విత్తనంలా ......
అత్యంత ప్రకృతిసహజంగా
నా ఈ నిరీక్షణా శిల్పాల మద్య
రెమ్మకూ రెమ్మకూ మద్య తిరుగాడే తుమ్మెదల్లా
నీ జ్జాపకాలు తిరుగాడుతూంటాయి.

బొల్లోజు బాబా

పుస్తకంలోకి నడవటం అంటే.......

ఎప్పుడో, ఎక్కడో, ఎవరో
ఒకడు
దోసెడు అక్షరాల్ని
కాలానికి అర్ఘ్యమిస్తాడు.
పిడికెడు ఆలోచనల్ని ఒడిసిపట్టుకొని
పుస్తకపుటలపై చల్లుతాడు.

ఎప్పుడో, ఎక్కడో, ఎవరో
ఒకడు
ఆ పుస్తకాన్ని తెరుస్తాడు.

ఒక జీవనది వాని గుండెల్లోకి
ప్రవహించటం మొదలౌతుంది.

ఒక సంగీతమేఘం
తేనె పాటల్ని వర్షిస్తూంటుంది.

ఆ రాగ స్పర్శకు వాని మనోయవనికపై
ఓ అపరిచిత అరణ్యం మొలకెత్తుతుంది.
వేన వేల స్వప్నాల పిట్టలు
రివ్వుమంటో ఎగిరి వచ్చి
మనో వనాన వాల్తాయి.
వసంతపు మొగ్గలు
పువ్వులుగా బద్దలవుతాయి.
పరిమళపు భ్రమరాలు ఝుమ్మంటో
వాడిని చుట్టుముడతాయి.

దివా సంధ్యలు, గెలుపోటములు,
సుఖ, దు:ఖాలు, రాగ ద్వేషాలు
అనుభూతి తరువులపై వాలిన
జంట పిచ్చుకలౌతాయి.

కెలడియోస్కోపులో ని
రంగురంగు గాజుముక్కలల్లే
అవే అక్షరాలు అసంఖ్యాక చిత్రాల్ని
ఆవిష్కరిస్తూంటాయి.

ఒక నన్నయ, ఒక వేమన, ఒక గురజాడ
లిప్తపాటు మెరిసి మాయమవుతారు.

నవరసాలూ వాటి దేహాల్ని లాక్కొచ్చి
కనుల వాకిట నిలిపి
రసావిష్కరణ జరిపిస్తాయి.

శత సహస్త్ర శిరఛ్ఛేద
ఖడ్గ పరిహాసం తళుక్కుమంటుంది.

తరాల్ని కలిపే రుధిరామృతం
కాల రేఖ పై లీలగా జారుతుంది.
*************

ఏదైనా ఓ పుస్తకంలోకి నడవటమంటే
పరిచిత పాత్రలలోకి
మనల్ని మనం ఒంపు కోవటమే కదా!

బొల్లోజు బాబా

పెయింటరు

ఒకప్పుడు
గోడలు, బేనర్లు, సైన్ బోర్డులు
కటౌట్లపై వాడి సంతకం
ఆకాశం అంచున వేలాడే సూర్యబింబంలా
వెలిగిపోతూండేది.

నీలిమందు నీళ్లల్లో ముంచిన పురికొస సాయంతో
వాడు గీసిన సరళ రేఖల మధ్య అక్షరాలు
గూటిలోని గువ్వల్లా ఒదిగిపోయేవి.

కుంచె లోని ఉడుత వెంట్రుకలమధ్య వర్ణాలు
సుశిక్షిత సైనిక కవాతులా కదిలేవి.

బేసిక్ కలర్స్ నుంచి డిరైవ్డ్ రంగుల్ని
సృష్టించటం వాడికి మాత్రమే తెలిసిన ఓ రసవిద్య.

అతను గీసిన చిత్రాల ముందు
ఎవరెవరో పారేసుకొన్న
ఓ పదిపన్నెండు కళ్లూ, రెండుమూడు హృదయాలూ,
ప్రతీ రోజూ తుడుపులో దొరుకుతూండేవి.

కొత్తవారికి వాడిరాతలు
నిశ్శబ్ధంగా, నిర్ధుష్టంగా దారిచూపేవి.

వాడి చెక్కపెట్టి నిండా రంగురంగుల డబ్బాలే!
ఇంద్ర ధనుస్సుని నిలువునా చీరి
ఒక్కోముక్కనీ ఒక్కో డబ్బాలో వేసుకున్నాడా అనిపించేది.
పెట్టిలో వివిధ సైజుల్లో బ్రష్ లుండేవి
సన్నని గీతనుండి, ఆకాశమంత పెద్ద రేఖ వరకూ
గీయటానికై.

వాని బట్టలపై, వంటిపై, హృదయంపై
చిలికిన రంగుల మరకలు
వాడికో గొప్ప దివ్యత్వాన్నిస్తున్నట్లు
మురిసిపోయేవి.

కానీ ఇప్పుడు
వినైల్ ప్రింట్లు, ఫ్లెక్స్ బేనర్లు
ఫొటోషాపులు, కోరల్ డ్రాలు
అన్నివైపుల్నుంచీ కమ్ముకొనే
శీతవేళలా వాడిని మింగేసాయ్.
వాడి ఉపాధి స్వప్నంలా జారిపోయింది.

వాని జీవితంలోకి
థిన్నర్ కలుపని చిక్కని నల్ల రంగు ఎగజిమ్మింది.

ఎప్పుడో ఎక్కడో వాడు
రోడ్డుపై క్రీస్తులానో, సాయిబాబాలానో
కళాత్మకంగా మన దారి కడ్డంపడతాడు.

ఇంకేం చేయాలో తెలీక!


బొల్లోజు బాబా

( పెయింటరు మిత్రుడు పట్నాల రమణ ప్రసాద్ కి)

ఆకాశం తెరచుకుంది

చీకటి అలముకున్న త్రోవలో
హృదయనేత్రం వెలుగురేఖకై
తడుముకుంటోంది.

దూరం నుంచి వినిపించే
గానమాధుర్యంతో
గాలిపరిమళిస్తోంది.
పరిమళోన్మత్తుడనై నేను
మూర్చనలు పోయాను.

ఆకాశం తెరచుకొంది.
ఒక్క విధ్యుల్లత,
నూలుపోగులాంటి
ఒక్క మెరుపు మెరిసింది.
ఓవర్ ఎక్స్ పోజ్ చేయబడ్డ ఫోటోలా
దృశ్యం తళుక్కు మంది.

అవ్యక్త స్వప్నాలను
స్థిరీకరించే వెలుగు
లిప్తపాటు జిగేల్ మంది.

అది నీ దరహాసమా ప్రభూ?
******



నే ధరించిన
దుస్తులు మాసిపోయాయి.
అబద్దాలు, దొంగనవ్వులు, మోసాలు
కపట ప్రేమలు, ఈశ్వర ధిక్కారం
అనే మురికి చేరింది.

దుస్తుల్ని చిలక్కొయ్యకు తగిలించి
నీ ప్రేమ లీలామృతధారలకై
వెతుకులాట మొదలెట్టాను.
అన్ని ప్రశ్నలకూ సమాధానం
నీవని తెలుసుకున్నాను.
నే పుష్పింపచేసుకున్న
నా అజ్ఞానం నాకు గోచరమయింది.
నీ వళ్లోకి నన్నిచ్చేసుకోవటానికై చేసే
నిరీక్షణలో నే కూరుకుపోయాను ప్రభూ!


ఇంతలో
నీ అడుగుల మెత్తని చప్పుడు.
గాలి పరిమళించటం తెలుస్తోంది.
ప్రభూ
నీ సంజ్ఞతో కాబోలు
హృదయంపై వాలిన పిట్టలు
రివ్వున ఎగిరిపోయాయి.
ఇక హృదయవనంలో ఏ సవ్వడీ లేదు,
తీవ్ర తేజస్సుతో ప్రకాశించే నిశ్శబ్ధం తప్ప.
ఇంతవరకూ లతల్లా పెనవేసుకున్న
బంధాలు అంధకారంలో లీనమయ్యాయ్.

ఆకాశం తెరచుకుంది.
అమృత బిందువులుగా
నీ కరుణ వర్షించింది.
నా చుట్టూ వెలుగు,
ఆత్మను వెలిగించే వెలుగు
అంత:శాంతిని పంచే వెలుగు
భువంతా పరచుకుంది.

అపుడు నాలోని ప్రతిమొగ్గా
వసంతమై ప్రవహించింది.
నాలోని ప్రతి శబ్ధమూ
రాగాల రెక్కలని తొడుక్కుంది.
నాలోని ప్రతీ వర్ణమూ
శోభా రంజితమయింది.

ప్రభూ
నీ దయా పరిమళ స్పర్శ
నన్ను పారవశ్యానికి
శాశ్వత బంధీని చేసేసింది.
ఇక ఈ విపంచిక
నిన్నే గానం చేస్తో
వెలుగుని కప్పుకున్న
పగలులా సంచరిస్తోంది.
********

అందరూ కన్నీళ్ళతో నా దేహాన్ని
ఓదారుస్తున్నారు - పిచ్చివాళ్లు
ఇది అభినందించాల్సిన సందర్భమని
ఎప్పటికి తెలుసుకుంటారు?



బొల్లోజు బాబా



{రవీంద్రుని గీతాంజలి మళ్లీ చదివి, ఆ భావజాలంలోంచి బయటకు వచ్చి చూసుకుంటే చేతిలో ఈ కవిత ఉంది.)

ఓ నా ప్రియ గృహమా!

(నేపుట్టి పెరిగిన ఇంటికి వెళ్లినపుడు)


ఓ నా ప్రియ గృహమా!
నీ జుట్టులోకి వేళ్లూన్చి నిమిరి
నాలుగేళ్లవుతుంది.

నిన్నెంత ఇష్టపడుతున్నానో
నీ వియోగంలోనే క్లారిటీ వచ్చింది.
నీలోకి నడవటం అంటే
నా ఆత్మలోకం లో సంచరించటమే!


"రేపు మీ రిజల్ట్స్ వస్తాయట" తెలిసిందా అంటూ
నాన్నింకా నా బాధ్యతల్ని
గుర్తుచేస్తున్నట్టే ఉంది.
"వంటయిపోయింది వడ్డించేయమంటావా" అంటూ
అమ్మింకా కడుపు తడుముతున్నట్లే ఉంది.


కట్టె కాలగా మిగిలిన బూడిద రూపంలా గతం.
గోడల నిండా జ్ఞాపకాలు,
గదులనిండా అనుభవాలు.
నిశ్శబ్ధంలోకి పురాస్మృతులు ప్రవహించాయి.
ఉద్విగ్నంతో గాలి వణికింది.

ఒక తరం వెళ్లిపోయింది.
క్యూ కొంచెం ముందుకు జరిగింది.
ఒక శకం ముగిసింది.
కాలం ఆకుల స్వప్నాలు రాల్చుకుంది.

హృదయానికి వేలాడే జ్ఞాపకాలు
మనసుని చీల్చుకొని వచ్చే పాత గురుతులు
చెట్లు పీల్చుకొన్న సూర్యరశ్మెక్కడికి పోగలదు?



ఇక్కడే కదా
నిస్సహాయతకు, ఉత్సుకతకూ మద్యెక్కడో
నా శైశవం పుష్పించింది.

ఇక్కడే కదా
భుజానికి తగిలించిన స్కూలు బేగ్ కి
భుజానికెత్తుకున్న బాధ్యతకూ మద్యెక్కడో
నా బాల్యం వలికిన అత్తరయ్యింది.

ఇక్కడే కదా
రసాయిన కల్లోల కడలికీ
నిశ్చల తటాకానికీ మద్యెక్కడో
నా యవ్వనం శలవుతీసుకుంది.

కాంక్షా తీరాలకై వెతుకులాటలో
నేపోగొట్టుకొన్న గుప్పెడు మట్టిలో
నిన్ను నేను కోల్పోయాను.
కానీ
నీ సాంగత్య జాలంలో నా అస్థిత్వ శకలాలు
ఇంకా చిక్కుకొనే ఉన్నాయ్.

బొల్లోజు బాబా

ఇన్విజిలేటర్ మనోగతం

ఇన్విజిలేటర్ మనోగతం

యేడాది జీవితకాలాన్ని
పదికాగితాలు నిర్ధేశిస్తాయిక్కడ .

పరీక్ష వ్రాయటం అంటే
విజ్జానాన్నినెత్తి కెత్తుకొని,
మూడు గంటల మొహాన
కుమ్మరించటమే.

ఈ మూడు గంటల కోసమేకదా
మనసుని పంజరంలోపెట్టేసి,
శరీరాన్ని శుష్కింపచేసి
మెదడుని గచ్చకాయని చేసి
కాలమనే గచ్చుపై అరగదీయటం.

తెలిసిన ప్రశ్నలొస్తే
గంటల ముల్లు తూరీగ రెక్కలు
ధరిస్తుంది.
ప్రశ్నలు ప్రశ్నలలాగె మిగిలితే
సెకండ్లముల్లు నత్తగుల్లని
తొడుక్కుంటుంది.

పరిక్షా హాలులో
అప్పుడప్పుడు, అక్కడక్కడా
సంజ్ఞలు, సంకేతాలు,
గుసగుసలు, దొంగచూపులు,
వాళ్లందరినీ దొంగలను,
నన్నేమో పోలీసును చేస్తాయి
ఎంత నైతిక హీనత్వం?


పరీక్షవగానే పిల్లలకెంత రిలీఫో!
తొమ్మిదినెలల బరువుని
దించుకొన్న తల్లి కన్నులలోని
వెలుగంత రిలీఫ్.

బొల్లోజు బాబా

కొంచెం ఇటు తిరిగి ఏడవండి

(కుటుంబ సభ్యుడు చనిపోగా ఆ షాక్ లో, దు:ఖంతో ఏడుస్తున్న ఒకరిని, " కొంచెం ఇటు తిరిగి ఏడవండి ప్లీజ్" అన్నాట్ట ఓ టీవీ చానెల్ రిపోర్టర్ )


గుండె నెత్తిన పడిన పిడుగు రేపిన
బూడిదను కళ్లు వర్షిస్తున్నాయి.

శోక తటాకానికి గండిపడి కన్నీటిమట్టం
ప్రమాద స్థాయిలను దాటిపోయింది.

విధి వెలిగించిన దు:ఖ జ్వాల
సర్వం దహించగా,
రోదన వాసన గుప్పుమంటుంది.
ఏడుపు భాష్ప వాయువై గదంతా పరచుకొంది.

ఇంతలో
"కొంచెం ఇటు తిరిగి ఏడవండి ప్లీజ్" అన్న నీ మాట,

మానవత్వపు చన్మొనపై కాల్చిన మేకులా దిగింది.
జీవితపు కనుపాపపై మందుపాతరలా పేలింది.
కెమేరా కన్ను విస్తుపోయి చూస్తూండిపోయింది.


నాకు తెలియకడుగుతాను తమ్ముడూ,
సెన్సేషన్ ని, సెక్సునీ, భక్తినీ, భయాల్నీ లాగే
ఏడుపుని కూడా ప్రేక్షకులకు
అందంగా అందించాలనుకున్నావా?

శోకం ఒక జ్వాలా ప్రవాహం,
శోకం ఒక నిప్పుల ఉప్పెన,
శోకం ఒక కుంభవృష్టి,
పట్టి ప్యాకింగు చేయబూనటం..............

శంఖు స్థాపనలు, బహుమతి ప్రధానాలు,
నంగి ముంగి కబుర్ల ఇంటర్య్వూలు,
కల్లబొల్లి మాటల ఉపన్యాసాలు తీసి తీసి
ఏడుపును కూడా
మంచి యాంగిల్లో తియ్యాలనిపించిందా?

దు:ఖానికి ఏంగిల్ ఉండదు తమ్ముడూ,
అదో మహా వలయం
సర్వ వ్యాపితం, సర్వ శక్తిమయం.

బొల్లోజు బాబా

నిర్మాల్యం

నిర్మాల్యం

(రాత్రివేళలో నగరాల్ని శుభ్రంచేసే వాళ్లను చూసి)

ఒక పగలు ముదుసలై కాల గర్భంలో కలసి పోయాకా

వాళ్లు రోడ్లపై గంగానదీ ప్రవాహమౌతారు.

మనమేమో

ఆరోజు అనలేకపోయిన మాటలను,

చెయ్యలేకపోయిన పనులను, కలలు కలలు గా

నెమరువేసుకొంటూంటాం.

దేహం నిద్రాదేవి పొత్తిళ్లలో పాపాయవుతుంది.

వాళ్లు మాత్రం

నగరం విసర్జించిన నాగరికతను

ఏరిపారేస్తూంటారు.

నిషిద్ద కారీ బ్యాగుల్ని, వ్యర్ధ జీవాల్ని, జీవవ్యర్ధాల్ని,

పుటుక ధన్యమైందనుకొంటున్న సిగరెట్ పీకల్ని,

గుట్కా సాషేల్ని, కిళ్లీ పెంటికల్ని,

కన్యత్వాన్ని కోల్పోయిన కండోముల్నీ

మత్తు వదిలించుకున్న మద్యం బాటిళ్లని,

చరిత్రలో కలసిపోయిన వార్తల శకలాల్ని,

ప్లాస్టిక్ పువ్వుల్నీ, నవ్వుల్నీ, లవ్వుల్నీ, ఒకటేమిటి,

నగరం విసర్జించిన నాగరికతను

వాళ్లు ఏరిపారేస్తూంటారు.

దేవదేవుని ప్రసాదాన్ని అందరికీ తినిపించిన

పాలిథీను అడ్డాకుల్ని, భక్తిమైకు నిశ్శబ్ధతని,

పిల్లవాణ్ణి స్కూలుకు వెళ్లేలా చేసిన చాక్లెట్ల రేపర్లని,

పెన్నుముక్కల్నీ, జ్జానభారానికి అలసిన కన్నీటి చుక్కల్నీ,

ఇంజక్షను సిరంజీల్ని, బాధల బేండేజీల్ని,

అబార్షండ్ శిశువునీ, రక్తాన్ని, చీమునీ, దు:ఖాన్ని, దోపిడీని,

ప్లాస్టిక్ విస్తరాకుపై మిగిలిన మెతుకుల్నీ,

పాలకంటే ఎక్కువ ఖరీదైన నీటిని దాచిన బాటిల్స్ నీ,

వాహనాల గొట్రుకు ఉక్కిరిబిక్కిరై

పండుటాకుతో కలసి రాలిపోయిన పచ్చనాకునీ,

ఒకటేమిటి

నగరం విసర్జించిన నాగరికతను,

వాళ్లు చీపుళ్లతో, తట్టలతో ఏరిపారేస్తారు.

అపుడు నగరం స్నానం చేసినంత ఫ్రెష్ గా తయారై

మరో రేపు (రేప్ ?) కి సిద్దమవుతుంది.

బొల్లోజు బాబా