(కె.జి. బేసిన్ సంపదను పొరుగు రాష్ట్రాలకు తరలించుకుపోవటాన్ని నిరసిస్తూ......)
భూమి నుంచి వచ్చిందేదైనా
భూమినే చేరుతుంది.
ఈ మట్టిలోంచి వచ్చి ఈ మట్టిలోకే
అదృశ్యమయ్యే ఈ మట్టి పుత్రులకెందుకు
ఈ మట్టి ఫలాలు అందటం లేదూ?
ఈ నేల నుంచి తోడిన శక్తిని
వాడెవడో తోలుకుపోవటం, మరెక్కడో
వెలుగు పువ్వులు పూయించుకోవటం
రొమ్మునుంచి బిడ్డను వేరుచేయటమే!
కోకిల కాకిపిల్లను గూడునుంచి కిందకు తొయ్యటమే!
దివిసీమ ఉప్పెనలో
ప్రాణాల్ని కోల్పోయిన ఎముకలు
ఘొల్లుమంటున్నాయి ఈ దాష్టీకానికి.
హైపర్ సైక్లోనులో తగులుకొన్న తెగులుకు
చితికి పోయిన కొబ్బరి తోటలు
బావురుమంటున్నాయి ఈ దారుణానికి.
అనాదిగా ఇక్కడి జీవితాల్ని
వరదల కొండచిలువ కబళిస్తూనే ఉంది.
తుఫానుల తాచుపాము కాటువేస్తూనే ఉంది.
ఈ నేల ప్రసాదించే అన్ని శాపాల్నీ ఇక్కడి జనం
కళ్ల కద్దుకొని భక్తిగానే స్వీకరిస్తున్నారు.
కానీ
ఈనాడు ఈ నేల ఇచ్చిన సంపదను మాత్రం
వాడెవడో వచ్చి పెద్ద గద్దలా తన్నుకుపోతున్నాడు.
వరాల్ని అసమానంగా పంచటమే నేటి రాజనీతి కామోసు..
ఈ మట్టి వాసనను తరలిస్తున్నారు
ఈ మట్టి రక్తాన్ని పిండుకుపోతున్నారు
ఈ మట్టి స్వప్నాల్ని దొంగిలిస్తున్నారు.
ఇది అనాదిగా జరుగుతున్నదే కావొచ్చు
అంతా చట్టబద్దంగానే ఉండొచ్చు
అలా చేసేవాడూ మన సహోదరుడే అవ్వొచ్చు.
అయినప్పటికీ
ప్రకృతి ఇచ్చే శాపాలు ఒకరి పాలు
వరాలు మరొకరి పాలు అంటే సహించేదెలా?
రొట్టెలో మనభాగమెంతో తేల్చమందాం.
ఈ నేల సారంతో పూచిన పూలను
ఇక్కడా పరిమళించమని శాసిద్దాం.
దూరంగా
“ఈ నేల మనదిరా... ఈ నింగి మనదిరా” పాట
ఇపుడెందుకో కొత్త అర్ధాలతో వినబడుతోంది.
బొల్లోజు బాబా
