ఈ ఊరు
నా ఉదయాలను సాయింత్రాలను
జ్ఞాపకాలుగా దాచుకొన్న
ఒక కవిత.
పిఆర్ కాలేజ్ గ్రౌండ్
ఇప్పటికీ
నా అడుగుల్ని
లెక్కపెడుతూనే ఉంది
అక్కడ నేను పాఠాల కంటే
ప్రశ్నలే ఎక్కువ నేర్పాను
గాంధీనగర్ పార్కులో
చెట్లు పెద్దవయ్యాయి
జీవితం ఇచ్చిన విరామాల్లో
నా శ్వాసను
అక్కడే రిఫ్రెష్ చేసుకొన్నాను
సినిమా రోడ్లో
థియేటర్లు మారాయి,
పోస్టర్లు మారాయి,
హీరోలు మారారు.
కాలం వెనక్కి తిరగదు
కానీ
నా ఎముకలలో
ఆనాటి క్యూలో నిలిచిన
ఉత్సాహం మాత్రం
ఇప్పటికీ వెచ్చగానే ఉంది.
భావనారాయణ స్వామి గుడిలో
గంట శబ్దం వినిపిస్తే
మనసు తేలికవుతుంది
ఏదో భారాన్ని
నేనే వదిలేసుకొన్నట్టు.
అక్కడ
అడిగింది తక్కువ
వదిలేసిందే ఎక్కువ.
బీచ్ రోడ్లో
సముద్రం నెమ్మదిగా అలవాటైంది.
అలలు పాత కలల్ని
తీరానికి తెస్తుంటే
మౌనం వాటితో జ్ఞాపకాల మాలలల్లేది.
ఈ గాలిలో ఇంకా
వలస దుఃఖపు వాసన
కొరంగీల ఆశల్ని మోసుకెళ్ళిన
నౌకల ఊపిరి అది.
జగన్నాధపురం వంతెన
ఒకనాటి పూలవంతెన,
పూలదుకాణాలు లేకున్నా
మనసులో వేలాడిన
పూలమాలలకు
ఇప్పటికీ అదే పరిమళం.
నేను ఇక్కడ పుట్టలేదు
ఇక్కడకు చేరుకొన్నాను.
బహుశా
ఇక్కడే గతించిపోతానేమో కూడా.
అది విషాదం కాదు.
ఎంపిక.
నెమ్మదిగా ప్రేమగా మారిన
ఒక ఊరు పేరు
కాకినాడ.
బొల్లోజు బాబా
No comments:
Post a Comment