పిల్లలు…

మన జీవితమనే ఇంట్లోకి
పిల్లలు బుడి బుడి అడుగులతో
నిశ్శబ్దంగా ప్రవేశిస్తారు

వారి చిట్టిచేతులతో
మన ఆలోచనలని
మన మాటలను
మన కాలాన్ని
కౌగిలించుకొని
పాటలతో నవ్వులతో
నింపేస్తారు

మనమేమో
చల్లని ఎండను, వేడి వెన్నెలను
మోసుకొంటూ సాగే నదిలా
తీరాల్ని ఒరుసుకొంటూ
ముందుకు సాగిపోతాం

మనం లేకపోయాక కూడా
వాళ్ళు ఇక్కడే ఉంటారు
వానాకాలం ముగిసాక
గోడలపై మిగిలే తేమలా
సాయంకాలం ఇంటిముందు
పడే పొడవైన నీడల్లా…

బొల్లోజు బాబా

suffocation

చిన్ని చిన్ని ఆశలు
ఇప్పుడే కాదని
కలలను కొంతకాలం
వాయిదా పెట్టిందామె
కాళ్ళకింద నేల గట్టిపడాలని

***
పెళ్ళయింది
తల్లయింది
వంటగది వాసనైంది
నలుగురికి నీడైంది
అన్నీ అయింది
కానీ
'తాను' అవ్వలేకపోయింది.

ఒక్కొక్కటిగా
వాయిదా... వాయిదా..
వాయిదాలే జీవితమై పోయింది

అద్దంలో అదే మొఖం
అదనంగా
నుదుటి ముడుతలు
జుత్తులో తెల్లని నిశ్శబ్దం

ఆమె తన కుమార్తెకి
ఒకటే మాట
చెప్పాలనుకుంది

“తల్లీ!
ప్రపంచం కోసం
దేన్నీ వాయిదా వెయ్యకు
ఇప్పుడే మొదలు పెట్టు
నీ కోసం
నీ ఊపిరి కోసం”

బొల్లోజు బాబా

డిజిటల్ శ్వాస.....

మరణం తరువాత కూడా
అతని పేరు
సోషల్ మీడియంలో
శ్వాస తీసుకుంటూనే ఉంది
పోస్టులుగా
ఫొటోలుగా
కామెంట్లుగా

తెలియని ఎవరో
ఎప్పుడైనా చెప్పిన
బర్త్ డే విషెస్ కు
వెలుతురు స్క్రీన్
సమాధి రాయిలా
చేతికి చల్లగా తాకుతుంది.

ఎప్పటికైనా
ఫోన్ మూసేసి
రోజువారి పనుల్లో పడిపోక తప్పదు

లోపల ఎక్కడో
సిగ్నల్ లేని ప్రాంతంలో
వేదన మాత్రం
ఇంకా లోడ్
అవుతూనే ఉంటుంది


బొల్లోజు బాబా

ఇల్లు విడిచిన పిల్లలు

కాలేజీ చదువులకై
సూట్‌కేసుల్లో
కలలు సర్దుకొని వెళ్లిన పిల్లలు
ఫోన్ నంబర్లుగా మాత్రమే మిగిలారు.

అదే ఇల్లు
అదే కాలండరు
అదే గడియారం
అన్నీ ఒకేలా నిలిచిపోయినట్లు
అదే బరువు
అదే అలసట
అదే నిశ్శబ్దం

జ్ఞాపకాల దీపం
వెలుగుకన్నా నీడనే
ఎక్కువగా పంచుతుంది.

చివరకు నిశ్శబ్దం
దేహంపై దుప్పటిలా పరుచుకొంది.

ఇల్లు విడిచిన పిల్లలు
ఫోన్ లో
వీడియో కాల్ గా
మాత్రమే తిరిగొచ్చారు.

బొల్లోజు బాబా

బడ్జెట్ డే

ఒకప్పుడు బడ్జెట్ అంటే
ఏ రంగానికి వెలుగు?
ఏ వర్గానికి ఊరట?
నా శ్రమకు
రేపు ఎంత విలువ?
లాంటి సంఖ్యల మధ్య
దేశం ఊపిరి తీసుకునేది.

దేశం నడిచే దారుల్లో
నన్ను నేను ఆసక్తిగా
వెతుక్కున్న రోజులవి.

ఇప్పుడు
బడ్జెట్ అనేది
సామాన్యుల కోసం కాక
రాజ్యం ధనవంతులకు రాసే
ప్రేమలేఖగా మారిపోయింది.

ఖర్చుల పట్టికలో
నేనొక అనవసర వ్యయాన్ని.
నా గొంతు ఎప్పుడో
నిశ్శబ్దంగా
చెరిపివేయబడింది.

నేను కేవలం
విస్మరింపబడే
ఓటును మాత్రమేనని
బడ్జెట్ లో ఒక కేటాయింపును
ఎన్నటికీ కాలేననేది
ఒక చేదునిజం.

బొల్లోజు బాబా

3/2/2026

కాకినాడ

ఈ ఊరు
నా ఉదయాలను సాయింత్రాలను
జ్ఞాపకాలుగా దాచుకొన్న
ఒక కవిత.

పిఆర్ కాలేజ్ గ్రౌండ్
ఇప్పటికీ
నా అడుగుల్ని
లెక్కపెడుతూనే ఉంది
అక్కడ నేను పాఠాల కంటే
ప్రశ్నలే ఎక్కువ నేర్పాను

గాంధీనగర్ పార్కులో
చెట్లు పెద్దవయ్యాయి
జీవితం ఇచ్చిన విరామాల్లో
నా శ్వాసను
అక్కడే రిఫ్రెష్ చేసుకొన్నాను

సినిమా రోడ్‌లో
థియేటర్లు మారాయి,
పోస్టర్లు మారాయి,
హీరోలు మారారు.
కాలం వెనక్కి తిరగదు
కానీ
నా ఎముకలలో
ఆనాటి క్యూలో నిలిచిన
ఉత్సాహం మాత్రం
ఇప్పటికీ వెచ్చగానే ఉంది.

భావనారాయణ స్వామి గుడిలో
గంట శబ్దం వినిపిస్తే
మనసు తేలికవుతుంది
ఏదో భారాన్ని
నేనే వదిలేసుకొన్నట్టు.
అక్కడ
అడిగింది తక్కువ
వదిలేసిందే ఎక్కువ.

బీచ్ రోడ్‌లో
సముద్రం నెమ్మదిగా అలవాటైంది.
అలలు పాత కలల్ని
తీరానికి తెస్తుంటే
మౌనం వాటితో జ్ఞాపకాల మాలలల్లేది.
ఈ గాలిలో ఇంకా
వలస దుఃఖపు వాసన
కొరంగీల ఆశల్ని మోసుకెళ్ళిన
నౌకల ఊపిరి అది.

జగన్నాధపురం వంతెన
ఒకనాటి పూలవంతెన,
పూలదుకాణాలు లేకున్నా
మనసులో వేలాడిన
పూలమాలలకు
ఇప్పటికీ అదే పరిమళం.

నేను ఇక్కడ పుట్టలేదు
ఇక్కడకు చేరుకొన్నాను.
బహుశా
ఇక్కడే గతించిపోతానేమో కూడా.

అది విషాదం కాదు.
ఎంపిక.
నెమ్మదిగా ప్రేమగా మారిన
ఒక ఊరు పేరు
కాకినాడ.

బొల్లోజు బాబా