పోయిన శరత్తులో నీవెలా
ఉన్నావో అలానే నాకు గుర్తు
ఆకుపచ్చని
టోపీతో....
ఒక నిశ్చల హృదయానివి.
నీ కళ్లల్లో వెన్నెల మంటలు కదం తొక్కేవి.
నీ ఆత్మజలాలపై ఆకులు
రాలుతూండేవి.
నా
చేతులపైకి ఎగబ్రాకుతోన్న ద్రాక్షతీగ ఆకులు
ఏమాత్రమూ
ఆత్రములేని నీ ప్రశాంత స్వరాన్ని పీల్చుకొంటున్నాయి.
పారవశ్య జ్వాలలలో నా దాహం దహింపబడింది
తీయని నీలి కలువ నా ఆత్మతో మెలికపడింది .
నీ నయనాలు దూరమయ్యాయి,
శరత్తూ సుదూరంగా ఉంది.
నా ప్రగాఢ వాంఛలు
ఆకుపచ్చటోపీ
వైపు, పిట్టగానం వైపు,
ఇల్లులాంటి హృదయంవైపు
వలసపోయాయి.
నా ఉల్లాస చుంబనాలు బూడిదలా
నేలరాలాయి.
కాంతిలో,
పొగమంచులో, ప్రశాంత తటాకంలో
నువు
నాకు గుర్తుకు వస్తున్నావు.
నీ కనులకు కనిపించనంత
దూరంలో వెన్నెలలు కాలుతున్నాయి.
హృదయంలో శుష్కించిన శిశిర పత్రాలు సుళ్లు తిరుగుతున్నాయి.
భవదీయుడు
బొల్లోజు బాబా
