Friday, March 9, 2018

బ్రహ్మజెముడు Cactus by K. Satchidanandan


ముళ్ళు నా భాష
నన్ను తాకితే అయ్యే గాయంలోనే
నా అస్తిత్వం ఉంది

ఒకప్పుడు నా ముళ్ళన్నీ పూలు
వంచించే ప్రేమికులంటే నాకు అసహ్యం
ఎడారులను విడిచిపెట్టి కవులు
మరలా ఉద్యానవనాలకు తరలిపోయారు
నా మొగ్గలను మట్టిపాలు చేసే
ఒంటెలు, వర్తకులు మిగిలారిక్కడ

ఒక్కొ అరుదైన నీటిబొట్టుకు ఒక్కో ముల్లు
నేను సీతాకోకలను ఆకర్షించను
నన్ను స్తుతిస్తూ ఏ పిట్టా గానం చేయదు
కరువులకు  లొంగను

వెన్నెలకు దూరంగా
కలలకు ఇటువైపున
నేనో కొత్త సౌందర్యాన్ని రచిస్తాను
పదునుగా గుచ్చుకొనే
ఒక సమాంతర భాష

అనువాదం: బొల్లోజు బాబా

(ప్రశ్న: కవిత్వానికి తనదైన భాష ఉంటుందా?
సచ్చితానందన్ జవాబు:  కవి ఆత్మను సంపూర్ణంగా ఆవిష్కరించటంలో  భాష సరిపోదని కొన్ని కవితల్లో చెప్పాను.  నేను వ్రాసిన కాక్టస్ అనే కవితలో, పదునుగా గుచ్చుకొనే సమాంతర భాష ఆవిష్కృతమవటం గమనించాను)

No comments:

Post a Comment